Hope den uitvlucht

Den Uitvlucht is de groep van Aalter, van het Wijkcentrum de Toevlucht. Ook zij hebben de voorstelling HOPE van begin tot einde zelf ineengestoken. De scènes toneel worden afgewisseld met een zangkoor en hippe oma op de piano. Er staat ook nu weer (zie artikel ‘Dozen’) een grote groep mensen op het podium, met leeftijden van heel jong tot heel oud. Je kan zien dat deze voorstelling gedragen wordt door een grote groep op scène, maar ook een heel grote groep achter de schermen. Iedereen leeft mee en wil deze voorstelling en daarmee het hele project, tot een goed einde brengen.

De voorstelling vertelt het verhaal van Sofie van jong tot oud. Sofie groeit op in armoede en dit heeft gevolgen voor haar volledige leven. In de eerste scène zie je Sofie in het lager onderwijs en zie je hoe zij niet op vakantie kan en al zeker geen twee keer, zoals sommige van haar klasgenootjes. Later zie je haar opgroeien en volhardend de strijd aangaan met de omstandigheden waarin ze geboren is. Ze gaat een opleiding volgen en zoekt werk. Ook leert ze een man kennen waarmee ze uiteindelijk helemaal een nieuw leven kan starten. Deze man komt echter uit een rijk gezin en dit brengt achterdocht van haar schoonouders mee. Je ziet hoe Sofie moet afrekenen met vooroordelen en niet welkom zijn.

Advertisements

Test short text

eric rottee's Blog

HOPE is het tweede stuk dat ik mag zien dat valt onder het overkoepelende project van ‘Mia Maakt Scène’. Mia staat voor ‘Mensen In Armoede’. Dit is namelijk een bevolkingsgroep die niet zo snel terechtkomt bij het spelen van theater door allerlei onzichtbare drempels. Drempels zoals het toestappen op een amateurgroep waarbij het in aanraking komen met andere bevolkingsgroepen niet altijd zo vanzelfsprekend voelt, maar ook een eenvoudige drempel zoals onzekerheid.

Mia Maakt Scène is in 2011 opgericht door OPENDOEK, de organisatie voor amateurkunsten in Vlaanderen, en De Kring, een wijkcentrum in Eeklo. Deze samenwerking is dan ook opgericht voor mensen in armoede in het Meetjesland en heeft drie groepen doen ontstaan in Aalter, Eeklo en Maldegem. Veel meer nog dan het eindproduct ‘de voorstelling’ gaat dit project over het proces. Zo worden de spelers betrokken in het hele proces van het creëren van een voorstelling. De spelers maken zelf…

View original post 519 more words

Test short text

HOPE is het tweede stuk dat ik mag zien dat valt onder het overkoepelende project van ‘Mia Maakt Scène’. Mia staat voor ‘Mensen In Armoede’. Dit is namelijk een bevolkingsgroep die niet zo snel terechtkomt bij het spelen van theater door allerlei onzichtbare drempels. Drempels zoals het toestappen op een amateurgroep waarbij het in aanraking komen met andere bevolkingsgroepen niet altijd zo vanzelfsprekend voelt, maar ook een eenvoudige drempel zoals onzekerheid.

Mia Maakt Scène is in 2011 opgericht door OPENDOEK, de organisatie voor amateurkunsten in Vlaanderen, en De Kring, een wijkcentrum in Eeklo. Deze samenwerking is dan ook opgericht voor mensen in armoede in het Meetjesland en heeft drie groepen doen ontstaan in Aalter, Eeklo en Maldegem. Veel meer nog dan het eindproduct ‘de voorstelling’ gaat dit project over het proces. Zo worden de spelers betrokken in het hele proces van het creëren van een voorstelling. De spelers maken zelf de beslissen wat betreft tekst, maar ook mogen ze zelf kiezen op welke manier ze meewerken aan de voorstelling. Zo kunnen ze onder andere zelf meespelen, helpen met techniek, of met het decor.

Den Uitvlucht is de groep van Aalter, van het Wijkcentrum de Toevlucht. Ook zij hebben de voorstelling HOPE van begin tot einde zelf ineengestoken. De scènes toneel worden afgewisseld met een zangkoor en hippe oma op de piano. Er staat ook nu weer (zie artikel ‘Dozen’) een grote groep mensen op het podium, met leeftijden van heel jong tot heel oud. Je kan zien dat deze voorstelling gedragen wordt door een grote groep op scène, maar ook een heel grote groep achter de schermen. Iedereen leeft mee en wil deze voorstelling en daarmee het hele project, tot een goed einde brengen.

De voorstelling vertelt het verhaal van Sofie van jong tot oud. Sofie groeit op in armoede en dit heeft gevolgen voor haar volledige leven. In de eerste scène zie je Sofie in het lager onderwijs en zie je hoe zij niet op vakantie kan en al zeker geen twee keer, zoals sommige van haar klasgenootjes. Later zie je haar opgroeien en volhardend de strijd aangaan met de omstandigheden waarin ze geboren is. Ze gaat een opleiding volgen en zoekt werk. Ook leert ze een man kennen waarmee ze uiteindelijk helemaal een nieuw leven kan starten. Deze man komt echter uit een rijk gezin en dit brengt achterdocht van haar schoonouders mee. Je ziet hoe Sofie moet afrekenen met vooroordelen en niet welkom zijn.

Het verhaal eindigt echter wel goed en op het einde van de voorstelling mag de zal meegenieten van een trouwfeest en geboorte van de eerste baby.

Na de voorstelling blijven we in de zaal voor een achterklap met de spelers en organisatie. Ook hier is het weer treffend hoe groot het enthousiasme onder de spelers is en hoe ze deze voorstelling niet als einde, maar als het begin beschouwen. Het valt ook op hoe organisch deze groep tot stand is gekomen. Zo werd Daniel in het begin gevraagd om de groep te coachen. Hij was op dat moment deel van een amateurgezelschap en helemaal niet overtuigd dat hij de rol van coach afdoende zou kunnen invullen. Twee van zijn vrouwelijke collega’s in deze amateurgroep stimuleerden hem echter om op het aanbod in te gaan. ‘Dat hij het wel zou kunnen’, zeiden ze. Op het moment dat Daniel in zijn groep dan een koorbegeleider en pianospeler nodig had, dacht hij dan ook meteen terug aan deze twee vrouwen en zo zijn zij erbij betrokken geraakt. Daarnaast is Daniel naast coach ook hoofdrolspeler doordat ze geen gepaste speler voor de rol konden vinden. Hierdoor kan je zien dat bij dit project het bouwen van een draagvlak en netwerk wel erg goed geslaagd is.

Dat deze groep enthousiastelingen dit initiatief en wat ze tot nu toe gecreëerd hebben, zomaar zou laten verdwijnen, is dan ook een onmogelijkheid. Den Uitvlucht zal na Mia Maakt Scène een apart bestuur krijgen en zo begeleiding en ondersteuning krijgen. Dit wordt ongetwijfeld nog vervolgd…

Tekst: Jessica Guilliams

Foto’s: Eric Rottée